Wojciech Kałużyński „Niebieskie ptaki PRL-u"

W tym roku obchodziliśmy 25 lat naszej wolności. 4 czerwca 1989 roku Polska weszła na nową drogę demokracji, którą podążamy do dziś, a przed nami, obywatelami, otworzyły się nieograniczone możliwości. Jednak, ten niechlubny okres przed ’89 nie może być zapomniany. Do tej pory, opublikowano masę książek, które przybliżają nam peerelowską rzeczywistość i z pewnością nie jedna jest warta przeczytania. Ja natomiast, sięgnęłam po jedną z ostatnich publikacji wydaną w tym roku. Przypuszczam, że właśnie z okazji 25-lecia naszej wolności, Wojciech Kałużyński- dziennikarz, felietonista i krytyk filmowy,  wydał świetną i przezabawną książkę Niebieskie ptaki PRL-u. Dla mnie, jest to coś w rodzaju must have na półce z książkami. Jestem ogromną fanką tamtych czasów nie tylko pod względem stylu życia, ale też wszelkiej twórczości, która w tamtych czasach ujrzała światło dzienne.

Jestem z Wami!

_{Zdarzają się w życiu takie momenty, które przewracają dotychczas uporządkowany świat do góry nogami. Tak było i ze mną, co dało się zauważyć moją paromiesięczna nieobecnością na blogu. Ale nadszedł czas na wielki powrót i chociaż w listopadzie powiększy mi się moja kochana rodzina, to mam jednak nadzieje, że znajdę czas, aby od czasu do czasu wrzucić jakąś ciekawą recenzję.}

_{Warszawa skąpana jest w słońcu, lato i wakacje w pełni. Chce się żyć!!! Każdy z Was planuje wakacje, wycieczki w góry czy nad morze, poleżeć na plaży lub pochodzić, pozwiedzać. Jest to też idealny moment na dobrą lekturę. Bierzcie więc książkę do ręki, idźcie do parku, na plażę i dajcie się uwieść bohaterom i autorom na przykład Harlanowi Coben’owi bądź duetowi P.J. Tracy.}

_{Najnowsze recenzje dotyczą właśnie tych dwóch autorów. Książka „W głębi lasu” Harlana Cobena zabierze Was do lasu, gdzie grupka znajomych wymyka się w nocy z obozu. Nikt jednak nie przypuszcza, że niewinna zabawa zamieni się w koszmar, który latami będzie się ciągnął. Natomiast, świetny duet P.J. Tracy („Wspólnicy”) wciągnie nas z kolei w świat wirtualnej gry, gdzie granica między rzeczywistością a iluzją, wykreowaną przez grupę przyjaciół, zdaje się niebezpiecznie zacierać, doprowadzając do szeregu niewytłumaczalnych morderstw.}

_{Zachęcam do lektury recenzji, a później samej książki !} 

Maria Nurowska „Hiszpańskie oczy”

Po tę pozycję sięgnęłam z polecenia największej zagorzałej czytelniczki, jaką znam, czyli mojej mamy. Nie znam nikogo, kto czytałby tak wiele od tylu lat. Zawsze wracała z biblioteki z siatką kilku książek, które pochłaniała w każdej wolnej chwili. Zawsze o nas dbała, ale zdarzało się, że zaczytawszy się w dobrą lekturę, zapominała o codziennych obowiązkach. Tak było i tym razem. Jak sama mówi, nie da się już nabrać na kiepską próbę pisarstwa i zwrócenia na siebie uwagi przez pisarza. Jednym słowem, wie doskonale, co jest dobre i po co warto sięgnąć.

Emma Donoghue "Pokój"

Istnieją książki, po lekturze których ciężko jest wrócić do normalności. Takie, które zapadają głęboko w pamięć, szokują, nie pozwalają przejść obojętnie, nakazują się zatrzymać i zastanowić nad otaczającym nas światem.

"Pokój" Emmy Donoghue jest właśnie pozycją, która głęboko szokuje i nakazuje zastanowić się nad życiem i naszą rzeczywistością. Kilka dni po przeczytaniu, książka ta nadal świdruje w moim umyśle i ciężko jest znaleźć odpowiednie słowa, aby ją opisać.